Γράφει ο Πέτρος Ι. Νικολού, μαχόμενος Δικηγόρος Αθηνών
Ανάμεσα σε όλα τα μέτωπα κοινωνικής αδικίας, εθνικής προδοσίας και φαλκιδεύσεως της προσωπικής μας ελευθερίας τα οποία αντιμετωπίζουμε, όπως ενδεικτικά τα μόλις τρέχοντα, ήτοι το τουρκολιβυκό μνημόνιο, οι ψηφιακές ταυτότητες, ο προσωπικός αριθμός και η μεγέθυνση της ακρίβειας, όσοι έχουμε θέσει εαυτούς στην υπηρεσία ενός αγώνος διαρκείας για κάποια ιδανικά πρέπει να δίνουμε καθημερινά μάχες και κατά της εξαπατήσεως των Ελλήνων από τις εταιρείες διαχειρίσεως απαιτήσεων από δάνεια, οι οποίες ενορχηστρωμένα και μεθοδευμένα αρπάζουν εδώ και πλέον της δεκαετίας με απειλές, εκβιασμούς και διαπλοκές με τις κυβερνήσεις την ακίνητη περιουσία των εργατών και των λαϊκών στρωμάτων. Μόλις προχθές το κυνοβόλειο της αστικής κλεπτοκρατίας υπερψήφισε σχέδιο νόμου υπό το πρόσχημα της προστασίας των δανειοληπτών, με το οποίο ωστόσο περισσότερο προεκλογική στάχτη εξετόξευσε στα όμματα του κόσμου παρά επέλυσε ζωτικά προβλήματα αξιοπρεπούς διαβιώσεως των πολιτών, οι οποίοι συνεχίζουν να χάνουν κάθε μέρα τα σπίτια τους από ξένων συμφερόντων ανώνυμες εταιρείες που έχουν θέσει ως στόχο την βίαιη κάρπωση και ληστρική ιδιοποίηση κάθε οικίας και αγρού που βρίσκεται αυτή τη στιγμή μετά βίας σε καθαρά ελληνικά χέρια.
Τα εβραϊκά τραπεζικά ιδρύματα σε απόλυτη συμπαιγνία με τις ελεγχόμενες από το αντίστοιχο λόμπι κυβερνήσεις της μεταπολιτευτικής μειοδοσίας μέσω άκυρων και παράνομων αναθέσεων απαιτήσεων και ακολούθως διαχειρίσεως αυτών από τα funds έστησαν μία οργανωμένη παγίδα σε κάθε Έλληνα δανειολήπτη με περιορισμένη οικονομική δυνατότητα, προκειμένου όχι απλά να τού πιούν το αίμα, αλλά να τον βγάλουν στον δρόμο, να τον εξαναγκάσουν σε επαιτεία και τέλος να του αρπάξουν και τις ελάχιστες δεκάρες της τίμιας εργασίας του μέσω των υποχρεωτικών μισθώσεων διαμερισμάτων των 30 τμ όπου ούτε κινέζος δεν στέκεται και αναπνέει. Το σταθερό επιτόκιο 3% για συγκεκριμένες ρυθμίσεις μέσω του εξωδικαστικού μηχανισμού, ο δεκαπλασιασμός του ανώτατου προστίμου που μπορεί να επιβάλει η Τράπεζα της Ελλάδος στους servicers και η χορήγηση της δυνατότητος τμηματικής καταβολής οφειλών σε έως 120 δόσεις, όπως θεσπίστηκαν στις 05-11-2026, μπορούν να φαντάζουν θετικά μέτρα στήριξης σε κάθε οφειλέτη κόκκινων δανείων, ο οποίος με την παράνομη και υπέρμετρη τοκοφορία, τον ανατοκισμό εισφοράς, την επιβολή γενικών όρων συναλλαγών και την ύπουλη μη έγκαιρη εξώδικη καταγγελία αυτών από τις τράπεζες δεν πρόκειται ούτως ή άλλως να ξοφλήσει ακόμα κι αν ο ήλιος ανατείλει από την δύση, πλήν όμως εντάσσονται σε ένα ακόμα παιχνίδι ψεύδους, μύθου και απάτης προς τους Έλληνες, πολλοί εκ των οποίων, αν δεν έχουν εισέτι απωλέσει τα ακίνητά τους, κινδυνεύουν με ενεργούς και επικειμένους πλειστηριασμούς που δεν έχουν ανασταλεί προσωρινά ή ακυρωθεί οριστικά. Τα δικαστήρια ευθυγραμμισμένα εδώ και χρόνια με την πολιτική εντολή υφαρπαγής των ακινήτων του λαού από τα ξένα funds υπό το βάρος της κατακραυγής και των εξόφθαλμων νομικών πλημμελειών των εταιρειών διαχείρισης άρχισαν να υποκύπτουν στον μεγάλο και κοπιώδη αγώνα των λαϊκών δικηγόρων που υπερασπίζονται με προσωπικό μόχθο, κόστος και φθορά τις στέγες των οικογενειών και των εντίμων συμπολιτών μας και να εκδίδουν αποφάσεις ευνοϊκές για την ταπεινή κοινωνική πλειοψηφία που αδυνατεί όχι δόση δανείου να πληρώσει, αλλά δόση του μικροτέρουενοικίου να δώσει. Όσα παρουσιάζονται από το αιμοβόρο κατεστημένο των λωποδυτών και αγυρτών στον εύπιστο εκλογέα ως λύσεις στα προβλήματα αντικειμενικής επιβιώσεως που αντιμετωπίζει δεν ισοδυναμούν παρά σε ντεπόν απέναντι σε καλπάζοντα καρκίνο.
Τόσο οι εταιρείες ανάθεσης όσο και οι εταιρείες διαχειρίσεως δανειακών απαιτήσεων πρέπει να ξεκουμπιστούν κλωτσηδόν από την χώρα, με άγριοκαι ανηλεή διωγμό τους, οριζόντια και γενναία δήμευση των περιουσιακών στοιχείων αυτών και των μετόχων τους στην ημεδαπή και οριστική επιστροφή των σπιτιών στους αληθινούς κυρίους τους, με ευθεία κατάργηση τους ως νομικών προσώπων, σύσσωμη θέση τους εκτός νόμου και αυτεπάγγελτη δίωξη των αξιοποίνων πράξεων των εταιρικών στελεχών αυτών στη βάση της βρώμικης καταλήστευσης των απλών ανθρώπων. Αν οι αλήτες που διοικούν τον τόπο μας ενδιαφέρονταν πραγματικά για τον κόσμο που χάνει και το μοναδικό κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του, θα επέβαλαν την απρόσβλητη θωράκιση της πρώτης κατοικίας, την ολιστική προστασία του ευάλωτου οφειλέτη και την ουσιαστική αναγνώριση της αντικειμενικής οικονομικής αδυναμίας πληρωμής ως βάσης αφέσεως παντός παρανόμου δανειακού χρέους. Παρά ταύτα, ταΐζουν κουτόχορτο αφ’ ενός τους χειροκροτητές τους, οι οποίοι δεν υπολείπονται ολωσδιόλου δυστυχώς, και αφ’ ετέρου τους παντού και πάντοτε προθύμους να συνθηκολογήσουν με όλα, έχοντας χάσει κάθε φρόνημα ελευθερίας, κάθε διάθεση για πάλη για τα στοιχειώδη. Είναι όχι απλά ντροπή, αλλά προδοσία προς το έθνος και τον συνάνθρωπο, να δέχεται κανείς να παρέχει επ’ αμοιβή είτε ως υπάλληλος είτε ως δικηγόρος υπηρεσίες σε όλα αυτά τα κοράκια και τις ύαινες που κατακρεουργούν ακόμα τον λαό που αγκομαχά και αγωνίζεται με αξιοπρέπεια. Το να κυνηγήσουμε με κάθε πρόσφορο νομικό και κοινωνικό μέσο τα funds, τις διασυνδέσεις και τους βραχίονές τους, δεν ανάγεται απλά σε μία κοινωνική ή νομική αποστολή, αλλά σε σοβαρό πατριωτικό καθήκον. Αφορά στον ίδιο τον σφετερισμό της πατρώας μας γής από ξένα κεφάλαια για την οποία θα δώσουμε αγώνες τόσο στον δρόμο όσο και στα δικαστήρια.
